ڪتاب دوست مٺا دلدار                                            ڀاڱو ٻيو

شير محمد  ها ليپوٽو (ڪوٽ غلام محمد)

ڪڏه توتي دواردل جا نه ٻوٽبا تون ڀلي هلي آ

ٻ لڙڪ آلا تڏهن ب هوندا متان چوين آجيان ن ٿيندي

 جهڙي آ سهڻي ب سنڌ اهڙا  سهڻا آهن ماڻهو سنڌ جا .اسان جو پيارو دوست شير محمد هاليپوٽو  ب اهڙن پيارن دوستن مان هڪ آهي شير محمد قد جو ڊگھو، چاپئين ڏاڙهي رنگ جو سانورو مٿي تي سنڌي ٽو پي پاءِ هلندڙ سنڌ جو البيلو شاعر آهي منهجي ڪيتريون ئي ڪچهريون ساڻس ٿينديون رهنديون آهن مختف ادبي پروگرامن ۾.پاڻ سنڌي ادبي سنگت سان سلهاڙيل آهي سندس شاعري جا ڪتاب ب ڇپيل آهن

رب پاڪ کيس ڪامل صحت ۽ تندرستي عطا ڪري آمين

وهي تون نه وسار متان تون ن وڃي وسري

له انهن جي سار سارين جيڪي سڪ مان

 

ڪتاب دوست مٺا دلدار                                                                                   ڀاڱو ٻيو

              عبدالمومن ميمڻ   (ڪراچي)

                              وهي تون نه وسار متان تون ن وڃي وسري

                              له انهن جي سار سارين جيڪي سڪ مان

سال 2011ع ڌاري سنڌي ليکڪن جي  تربيت  واري ڪورس ۾ پاڪستان جي چئن صوبن مان هر ٻولي جا ليکڪ آيل هئا اسان جي صوبي سنڌ جي هر ضلعي مان سڀ سنڌي ليکڪ پڻ آيل هئا اهو پروگرام انٽرنيشنل يونيورسٽي اسلام آباد جي دعويٰ ايڪڊمي جي طرفان فيصل مسجد اسلام آباد ۾ رکيو ويو هو.

منهنجي خوشقسمتي چئبي جو مون جهڙي ننڍڙي ليکڪ کي ان پروگرام ۾ انهن شامل ڪيو.

عبدالمومن ميمڻ سان منهنجي پهرين ملاقات فيصل مسجد جي گسٽ هائوس تي ٿي هئي.  عبدالمومن ميمڻ قد جو ڊگهو رنگ جو پڪو سانورو  سهڻي ڪاري ڏاڙهي مٿي تي  سنڌي ٽوپي ڪارو ڪوٽ ننڍو مفلر اوڍيل هڪ بهترين شخص پهرين ملاقات ۾ اوپورو ڪونه ٿي لڳو .

پاڻ سنڌيڪا ايڪيڊمي  ۾ ڪم ڪندا آهن بهترين ليکڪ  آهن سندن ڪيترائي ڪتاب لکيل آهن.

ان پروگرام ۾ ست ڏينهن گڏ گذاريا ڪيتريون  قرب ڀريون ڪچهريون روح ڀريون رهاڻيون ڪيوسين  ڪڏهن رات جو فيصل مسجد واري گيسٽ هائوس رات جو مشاعرو ڪڏهن ابي رهاڻ ت ڪڏهن پنهنجي صوبي جي سنڌي شاگردن وٽ ڪويت هاسٽل تي وڃي ڪچهري ڪرڻ اهي يادگيريون ڪڏهن ڪونه وسرنديون . الله پاڪ عبدالمومن ميمڻ کي ڪامل صحت ڏي آمين.

                        منجهان منهنجي روح وڃي ساجن وسري

                                    مر لڳي لوح ته ٿر ٻاٻيهو ٿي مران

 

 

ڪتاب دوست مٺا دلدار                            ڀاڱو ٻيو

        ڊاڪٽر عبداحئي ابڙو      اسلام آباد                 

هزارون سال نرگس اپني بي نوري پي روتي هي

بڙي مشڪل سي هوتا هي چمن ۾ ديدآورپيدا

اسلام آباد اسان جي ملڪ جو گادي جوهنڌ وارو سهڻو شهر آهي.اسلام آباد آئون پهريون ڀيرو دعويٰ ايڪڊمي جي ليکڪن جي تربيت واري ڪورس ۾ شريڪ ٿيڻ اسلام آباد پهتس .

اسلام آباد ۾ ڪيترائي ماڻهو  هر صوبي جا نوڪريون ڪن ٿا .اسان جا سنڌي ب اتي نوڪرين ۾ آهن

اهو پروگرام ليکڪن ۽ شاعرن  جو هو ان ڪري ڪورس جي ٻئي رات فيصل مسجد جي گيسٽ هائوس ۾ ادبي مشاعرو رکيو ويو اهو مشاعرو ستن ٻولين ۾ هو.ان پروگرام ۾ مهان خاص عبدالحئي ابِڙو هئا .منهنجي اتي پهرين ملاقات ٿي.

عبدالحئي ابڙو انٽرنيشنل يونيورسٽي ۾ نوڪري ڪندو آهي پاڻ اسلام آباد مان ماهوار السنڌ رسالو به ڪڍندو هو.

شال الله پاڪ کيس ڪامل صحت ۽ ترقي ڌئي آمين             

 

 

 

 

 

ڪتاب دوست مٺا دلدار                            ڀاڱو ٻيو

     پارو مل پريمي       (ميرپورخاص)

صنم  تهنجي خوشبو خطن ۾ رهي ٿي

سدا ياد تنهنجي دل جي چمن ۾ رهي ٿي

دوستي جو رشتو ب هڪ عظيم رشتو هوندو آهي دوستن کان سواءِ زندگي جا هزارين رنگ بي رنگ لڳندا آهن هن زندگي جي سفر ۾ ڪي وڇڙي ويا ت ڪي وسري ويا.

پر ڪجه ڪڏهن ب ناهن وسري سگهندا اهڙو هڪ پرين پيارو دوست پارو مل پريمي آهي.پارو پريمي هميشه پريم ورهايو آهي ڪڏهن لفظن ۾ڪڏهن وري دوستن ۾،

هو هڪ امير دل انسان چئجي تب وڌاءن ٿيندو.پارو پريمي سان منهنجي پهرين ملاقات کيمچند لوهاڻي ڪرائي پهرين ملاقات کانپو  ايئين ٿي لڳوت ڄن اسين هڪ ٻي کي صدين کان سڃاڻندا هجون.

پارو مل پريمي قد جو ڇوٽو رنگ جو پڪو ڪلين شيو نظر وارو چشمي پائيندڙ بهترين انسان آهي

پارو مل پريمي جون ڪيتريون ئي لکڻيون ڇپجي چڪيون آهن هڪ ڪتاب ب ڇپجي چڪو آهي .

رب پاڪ کيس ڪامل صحت ۽  تندرستي ڏي آمين

 

 

 

 

 

     ڪتاب دوست مٺادلدار                                                                               حصو ٻيو

حليم باغي     (عمرڪوٽ)

او ڪپهه انگي ڪامڻي هن ڀون هنئين آ ٽامڻي

تون ۽ مان جهومريون هڻون ان کان ٿي ڪوڙهيا مرون

ڌرتي تي ڌاڙيل گهمن ڪنهن کي ٻڌن ڪنهن کي ڪهن

هي سڀ اسين ڏسندا رهون۽ بس هڪ ٻي ۾ گم رهون

مونکان نه سو پڄندو مٺي هي ڏيهه ڇا چوندو مٺي

ڪجهه ڏهاڙن جو جيئڻ ۽ تو مان پيئن سرڪون مٺي

۽ تنههجون لٽڻ مرڪون مٺي

دل کسيندڙ ڪار آ پر ڇا ڪجي لاچار آ

منهنجي بٺي جي ڀر ڏيئي ڪو وات ڦاٽوڙو چئي

هن ڌوڙ تي ٿڪون هڻو هن هيٺيان آ ستو

ڪو لاٻاڙي بي پتو جنگ هلندي گهر مئو

عبدالحيم ولد محمد سومار ساند جو جنم13 مارچ1963ع ۾ ڳوٺ روحل واءِ ۾ ٿيو.حليم باغي سنڌ جوارڏو پٽ انقلابي ۽ مزاحمتي شاعر آهي.

منهنجي حليم باغي سان پهرين ملاقات 2011ع ۾ راجه رستي ڊاڪٽراسد جمال پلي جي ڳوٺ هڪ ادبي مشاعري ۾ ٿي.ان کان پو منهنجون ڪيتريون ملاقاتون ۽ڪچهريون مختلف  ادبي ميڙاڪن ۾ٿينديون رهيون آهن.

هڪ ڀيري جي ڳالهه آهي سنڌ ٽي وي وارن ڀٽائي ڪلچرل هال ميرپورخاص ايڪتا مشاعري جو پروگرام ۾ مون هي شاعري پڙهي.

امن جي ڌرتي کي امن ٿو گهرجي

نه سنڌ کي سڙيل  هاڻي ڪو مسجد يا مندر ٿوگهرجي.

اهي سٽون پڙهي آئون اسٽيج تان هيٺ لٿس ته حليم باغي مون سڏ ڪري پٺي ٺپوريندي چيائين ته  

بابا  مسجدون ۽ مندر سڀ پنهنجا  آهن.

بس سندس اها حوصلاافزائي  مون کان ڪڏهن ڪون وسرندي،

رب پاڪ اسان جي هن املهه ماڻڪ کي وڏي حياتي ڏي آمين       

 

 

دوست  مٺا دلدار                      ڀاڱو ٻيو

نصير مرزا (حيدرآباد)

ڪي ڪي ماڻهو اهڙا هوندا آهن  جن سان ملڻ جي سڪ ۽ اڪير هجي.ننڍپڻ ۾ جڏهن ريڊيو تي پروگرام ٻڌندو هئس ته ڏاڏي فتح خان جي ڪچهري،امين ارباب جوپروگرام يادون وسرنديون ڪون،ماڪن شاهه جو سرهي سرهي سوچ.

ان وقت کان نصير مرزا جو نالو گهڻو  ٻڌندا هئاسين انڪري ان سان ملڻ جي به وڏي آس هئي.

ڪجهه سال پهرين هاءِ اسڪول شادي پلي وارن ايڪتا جو پروگرام ڪرايو منهنجي پهرين ملاقات ان ڏينهن ٿي.

نصير مرزا جو پورو نالونصير علي بيگ آهي پاڻ20 جولا 1956ع ۾ ٽنڊو ٺوڙهو لڳ حيدرآباد ۾ پيدا ٿيو.

نصير مرزا سنڌ مشهور ريڊيو براڊڪاسٽر ۽ بهترين اديب آهي.

الله پاڪ ڪامل صحت ۽ تدرستي ڏيئي آمين

لوڪ مڙئي  وسري شال م وسري تون

مطلب اهو مون پاڻئون پري نه ٿئي

 

     ڪتاب دوست مٺادلدار                                                                                      ڀاڱو ٻيو

                                  محمد موسيٰ ڀٽو (حيدرآباد)

سال2010ع ۾ آئون ۾ جينئن ئي تصنيف ۽ تاليف وارو ڪورس لاهور مان مڪمل واپس پهتس ته  اميرالدين مهر صاحب مونکي غزالي ايڪيڊمي جي ڪم سان حيدرآباد روانو ڪيو  اهو ڪمپوزنگ جو ڪم لطيف آبادنمبر 4 سنڌ نشنل ٽرسٽ۽ بيداري رسالي جي آفيس مان ڪرائڻو هو. آئون جڏهن بيداري رسالي جي آفيس ۾ پهتس ته منهنجي پهرين ملاقات محمد موسيٰ ڀٽي سان ٿي .

محمد موسيٰ ڀٽو پورو پنو رنگ جو پڪوسانورو اڇي خوبصورت ڏاڙهي مٿي تي ٽوپي ملڻ جلڻ ۽ ڳالهائڻ  بهترين شخص پئي لڳو .

مون کي آفيس ۾ سڏي ذڪر ڏئي مراقبو ڪرايائين.ان روحاني بزرگ سان منهنجون ڪيتريون ئي ملاقتون سندس آفيس ۾ ٿينديون  رهيون آهن

منهنجو پهريون ڪتاب ب اتان ڪمپوز ڪرايو.

مشھور مذهبي عالم ۽ اديب حافظ محمد موسيٰ ڀٽو،  آگسٽ 1951ع ۾ جندي ديري،ضلعي شڪارپور ۾ محمد عيسيٰ ڀٽو جي گهر ۾ ڄائو. هيءُ حافظ قرآن هئڻ سان گڏ عربي ۽ فارسيءَ جي سٺي ڄاڻ رکي ٿو.  شروع ۾ صحافت سان لاڳاپيل ھو ۽ ھفتيوار تڪبير ۽ جسارت سان لاڳاپو ھيس ۽ اردوءَ جو سٺو ڪالم نگار ھو. پاڻ  ’باب الاسلام پبليڪيشن حيدرآباد‘ جو صدر رهي چڪو آهي ۽ هن وقت ’سنڌ نيشنل اڪيڊمي ٽرسٽ‘ جو باني ۽ نگران آهي. ان کان سواءِ سندس ادارت ۾ ماهوار ’بيداري‘ رسالو هڪ وڏي عرصي کان نڪرندو رهي ٿو، جنهن ۾ هُو پنهنجي مسلڪ جو فڪري پرچار ڪندو رهي ٿو.
حافظ صاحب جو گھڻو ڪم سنڌي ٻوليَ ۾ ٿيل آھي. پاڻ سنڌي توڻي ٻين زبانن ۾ جملي 200 ڪتاب لکيا آھن.

ڌڻي در دعا آهي ت پاڻ هميشه خوش رهي.

آيا آس ٿيام ٻاروچا ڀنڀور ۾

پسي پير پنهون جا نئين سر نيڻ ٺريام

گوندر وسريام سکون شاخون مڪيون.