ڪتاب دوست مٺا دلدار.............................. ڀاڱو
ٽيون
مرحوم تاج محمد ”تاج“ هاليپوٽو (پراڻي شادي پلي)
ناري پٽ جي
سرزمين ڪيترن ئي املهه ماڻڪن کي جنم ڏنو آهي، اهڙي املهه ماڻڪن مان سنڌ جي سگهڙن
جو سرواڻ تاج محمد هاليپوٽو به هڪ آهي. تاج محمد هاليپوٽي جو جنم محمد هاشم جي گهر
۾ 10 سيپٽمبر 1956ع تي ڳوٺ قائم هاليپوٽو ديهه ڇليون تعلقه پٿوري ۾ ٿي. ابتدائي
تعليم شادي پلي پراڻي جي پرائمري اسڪول مان ۽ ميٽرڪ هاءِ اسڪول نئين شادي پلي مان
1975ع ۾ پاس ڪيائين. سندس والد محمد هاشم نيڪ صفت ۽ نيڪ نام انسان هيو، هو موروثي
زميندار ۽ خوشحال زندگي جو حاصل هيو، ان ڪري تاج محمد به خوشحال ماحول ۾ نپيو وڏو
ٿيو. تاج محمد جي ننڍپڻ ۾ پنهنجي ناني علي محمد جيڪو وقت جو ڏاهو ۽ داناءَ شخص هو،
وٽس هميشه سياڻن سگهڙن جون رس ڀريون رهاڻيون ۽ قرب ڀريون ڪچهريون ٿينديون هيون، ان رهاڻين مان گفتا ياد
ڪرڻ، ريڊيو جي پروگرامن کي ٻڌڻ، سگهڙن سان ڪچهريون ڪرڻ، سٺا ڪتابپڙهڻ سندس شوق
اٿس. انهن ڪچهرين مان سندس شوق ۽ لاڙو شاعري طرف ٿيو. پاڻ پهريون ڀيرو 1970ع ۾ هڪ
جلسي ۾ هي شعر پڙهيو.
”ڀٽو آهي بهتر پاسبان اسان
جو، ڏنو آهي الله، جنهن کي الاهي عقل و
ايمان.“
ان کانپوءِ ناري پٽ جي ناليواري استاد،. سگهڙ ، شاعر، اديب ۽ ليکڪ معمور
يوسفاڻي جي ريڊيو تان پروگرام ٻڌڻ کانپوءِ ان سان خط و ڪتابت جاري رکيائين. معمور
يوسفاڻي جي صحبت ۽ محبت مان تاج محمد گهڻو پرايو.ادبي دنيا ۾ کيس سڃاڻپ ۽ مڃتا ملي. تاج محمد ادب جي ميدان ۾ ادب
جي ٻنهي صنفن نثر ۽ نظم ۾ يڪسان لکيو آهي پر شاعري ۾ کيس وڏي دسترس حاصل آهي،
شاعري گهڻو ڪري ڪلاسيڪي ۾ سندس ڪلام گهڻو آهي. شاعر جي هر صنف ۾ هنر ، ڏهس،
منظارا، ٽيهه اکريون، ڏٺون، وائي، بيت، غزل، ڪافي ۾ تمام سٺو لکيو اٿن. سينگار جي
بيتن کي جوڙڻ ڪو تاج محمد کان سِکي!! انهي محنتن کي مانَ ڏيندي سنڌ جي نالي واري
اديب، دانشور ڊاڪٽر نبي بخش بلوچ سندس ڳوٺ پراڻي شادي پلي ۾ 2008ع ۾ اچي ”سنڌ جي
سگهڙن جي سرواڻي جي پڳ“ ٻڌرائي. کيس ڪيترائي ايوارڊ ۽ مڃتا سرٽيفڪيٽ ملي چڪا آهن.
هن وقت پاڻ جي ايف ـ ايم 88 تي ڳوٺاڻي ڪچهري ، سرهاهون سنگهار جي سرواڻي ڪري رهيو
آهي. ڪتابن سان دلچسپي گهڻي اٿن، ان ڪري سندن ڪتب خانو وسيع آهي. تاج محمد
هاليپوٽو نه رڳو شادي پلي وارن لاءِ بلڪه پوري سنڌ لاءِ باعثِ فخر آهي. ڌڻي در
دُعا آهي ته الله پاڪ کيس وڏي عمر عطا فرمائي ـ (آمين)
سندس
ڪلام جو نمونو ؛ـ
ملڪ موچارا، سڀئي سونهارا، صفت ثنائون ڪن، سڀ تنهنجي توهه
تڳن
حورون، پريون، محبت ڀريون، ذوقئون ذڪر ڪن، سڀ تنهنجي توهه
تڳن
مور جهنگن ۾، جيت پٽن ۾، تنهنجو نام ڳنهن، سڀ تنهنجي توهه
تڳن
توکي سارين، پيون پڪارين، جي ڪونجون روهه ڪن، سڀ تنهنجي
توهه تڳن
اسر ويلي، صبح سويلي، پکي لات لنون، سڀ تنهنجي توهه تڳن
باز ، شهباز ڪريو پرواز اُڀن ۾ اُڏرن، سڀ تنهنجي توهه تڳن
شمس قمر، شام و سحر، اُڀرن تان نه لهن ، سڀ تنهنجي توهه تڳن
ڪتيون تارا، نور نظارا، چوڏس پيا چمڪن، سڀ تنهنجي توهه تڳن
سدا سيارا، اچن اونهارا، وسڪارا به وسن، سڀ تنهنجي توهه تڳن
گل گلزاريون، باغ بهاريون، مکڙيون مهڪن، سڀ تنهنجي توهه تڳن
مٺا سوادي، ڪيئن هادي، ميوا منجهه وڻن، سڀ تنهنجي توهه تڳن
پوکون پياريون، نت نيارا، ڪروڙين قسمن سڀ تنهنجي توهه تڳن
ڏسون هر پارا، رنگ نيارا، ڪروڙين قسمن سڀ تنهنجي توهه تڳن
اپر احسان، مٿي انسان، ڳڻي ڇا ڳڻين، سڀ تنهنجي توهه تڳن
سندئي ثنائون، عاجز آئون، ڪيئن لکان قلمن سڀ تنهنجي توهه
تڳن
”تاج“ سڀيئي، تو در ويهي، ٻڪيون ٻاجهه مڱن سڀ تنهنجي توهه
تڳن
.......................................................................................................................
اُٿيو اُتر پار کان ڇمر ڇاٽو ڪن،
ڪيون موجون ملڪ تي، وري وسڪارن،
لاٿو ڊپ ”ڊينگاڻ“ تان فقط ڪڪرن،
”پنڱر“ پالوٽون ڪريو ”جهڏي“ جهٽ هڻن،
”ملڪاڻي“ تان موٽيو ٿا، ”ڪنگوري“ ڪڙڪن،
”ميرواه“ مٽيو ڪينڪي مندائتن مينهن.
”جهلوري“ ۽ ”جيمس آباد“ جا پلٽيو پٽ پُسن،
”دليري“ دلجائي ، ڦٽا گاهه گسن.
”کپري“ ”کيراهو“ ڪيا، ساوا سُڪارن،
جُهڙڦڙ ”جهڙٻي“ تي ٿيا، پاتا پوش پٽن،
”منيري“ملهار ۾، ڪنڍيون ڪَر کڻن،
ڀيڻا ٿيا ”ٻريجي“ ۾، ڏوٿي ڏُڌ ڏُهن،
”جگي“ ۾ جنسار ٿيا، جهانگي ٿا جهونگن،
آگم ”آراڙي“ تي، ڏسيو ڏک لهن،
”صالح ڀنڀري“ ۾ ڪيا، رئونشا ريڍارن،
”ساماري“ سنگهارن جون، پوکون جام پچن،
هيرون ”هيرل“ پار کان، وٺي جون ورن،
لاٿي پياس ”پراڻ“ جي، برسي برساتن،
ڌڻ چاريو ”دڙيلي“ ، ٿا مال ڏکڻي مرڪن،
”ساڌوري“ جا سارنگ ۾، سانگي سُک وسن،
وِڄون ڏسڻ آيون، ”چيلهه“ مٿي چمڪن،
اصل ”اوڪراڙي“ تان گوڙيون ڪين گسن،
”جانهري“ جُهڙن جون، منجهه ڳالهيون ڳنوارن،
ريلون ”روحل واءِ“ جون، ساوڪ سان سونهن ،
”وهري“ وڏا وس ڪيا ٿيا، ڍاپيو ڍور مچن،
”نبي سر“ ”نئين ڪوٽ“ جون، ٻانهاريون ٻهڪن،
ڪاهيا مال ”ڪنري“ کان، پرَتي پنهوارن،
متا مال مارن جا، ٿا ”ڏيپلي“ ڏسجن،
خوش ٿيو ”کائڙ“ پار ڏي، ڌوڪيو ڌڻ وڃڻ،
”ڪارونجهر“ جي چوٽئين، چڙهيو مور نچن،
ساوا گاهه سانوڻ جا، ڇانگون ڇيڪ چرن،
هن مند آس اندر ۾، من ۾ محبوب ملي،
”تاجن“ طلب پرينءَ جي نه ڳوڙها ڳِل سُڪن،
جي دلبر دور هجن، ته رُئندي رات گذاريان.
.......................................................................................
بيت
اول پاڻ پچاءِ ، پڇج پوءِ پريت جو،
صدقو ڪر ساهه کي، ڪنڌ ۾ ڪاتي پاءِ
سُک سڀئي سنسار جا، وجودان وڃاءِ
تنهان پوءِ سڏاءِ ، عاشق عجيبن جو.
غزل
تنهنجي اکڙين ۾ اسرار ڏٺم، تنهنجي در تي لکين لاچار ڏٺم،
زلفن کي سنواريو تو جاني، ڪڪر ۾ تڏهن چمڪار ڏٺم،
سڀ دنيا جا دَر ڀُلجي ويس، دلبر جي جڏهن دٻار ڏٺم،
ڇا حال پڇين ٿو محفل جو، هت ڪئين زير و بار ڏٺم،
ڇا ”تاج“ ڪري تعريف سندئي، توکي سهڻن جو سردار ڏٺم.
................................................................................................................
